• Mijn EGC

AIiiiiiiii – AI- en mijn ego...

Toen onze oudste zoon David (lang geleden, hij is inmiddels 35) in groep 1 zat, viel hij s ‘morgens een keer keihard over zo’n ijzeren mat die voor de schooldeur lag… de vierkantjes stonden dieprood in z’n knie… het eerste wat hij deed was niet huilen, maar rond kijken of niet één van de jongens het had gezien en de tranen slikte hij snel weg, want stel je voor dat ze hem eens uit zouden lachen…. VIER jaar oud was hij toen.

want als ik zwak durf te zijn, ben ik sterk’(2 Kor. 12:10)

Zelf ga ik er nogal prat op dat ik kwetsbaar durf te zijn….maar toch, laatst op een vergadering, kwam ter sprake dat AI de notulen beter verwoord had dan ik ooit zou kunnen. Desgevraagd zei ik dat dat natuurlijk helemaal prima was, keek zogezegd om me heen of niet één van de jongens (en Astrid haha) het had gezien en slikte m’n tranen weg.

Nou dat laatste is een beetje overdreven, maar er gebeurde zeker wat binnenin mij wat ik de rest van de aanwezigen niet wilde laten zien. Jammer, een gemiste kans, want hoe mooi is het als we elkaar onze zwakste kanten durven laten zien en zo benaderbaarder durven en kunnen zijn. Ik blijf het proberen, en de volgende keer dat AI iets beter kan, barst ik gewoon lekker in tranen uit – wees er maar vast op voorbereid.